دوستان شرح پريشاني من گوش كنيد

داستان غم پنهاني من گوش كنيد

قصه بي سر و ساماني من گوش كنيد

گفت و گوي من و حيراني من گوش كنيد

شرح اين آتش جان سوز نگفتن تا كي؟

سوختم،سوختم،اين راز نهفتن تا كي؟

روزگاري من و دل ساكن كويي بوديم

ساكن كوي بت عربده جويي بوديم

عقل و دين باخته ديوانه رويي بوديم

بسته ي سلسله ي سلسله جويي بوديم

كس در آن سلسله غير از من و دلبند نبود

يك گرفتار از آن جمله كه هستند نبود

نرگس غمزه زنش اين همه بيمار نداشت

سنبل پر شكنش هيچ گرفتار نداشت

اين همه مشتري و گرمي بازار نداشت

يوسفي بود ولي هيچ خريدار نداشت

اول آن كس كه خريدار شدش من بودم

باعث گرمي بازار شدش من بودم

عشق من شد سبب خوبي و رعنايي او

داد رسوايي من شهرت زيبايي او

بس كه دادم همه جا شرح دلارايي او

شهر پر گشت ز غوغاي تماشايي او

اين زمان عاشق سر گشته فراوان دارد

كي سر برگ من بي سر و سامان  دارد

نفرين به اون كسايي كه روي دلها پا ميذارن

تا كه ميبينن عاشقي ميرن و تنهات مي ذارن

نفرين به آدم هايي كه تو سينه ها دل ندارن

عاشق عاشق كشين،رحم و مروت ندارن

بشكنه اون دل سياهتون،نمونه هيچ كس باهاتون

خدا اون روز رو بياره كه ببينم افتاديد به دست و پاي عاشقاتون

الهي يه روزي بي صدا بميريد،نخونه هيچ كسي فاتحه براتون

بودنم را هيچ كس باور نداشت

هيچ كس كاري به كار من نداشت

بنويسيد بعد مرگم روي سنگ

با خطي نرم و زيبا و قشنگ

او كه خوابيده است در اين گور سرد

بودنش را هيچ كس باور نكرد

زخم اين دل تنگ مرا هيچ كس مرحم نبود

               آخرين نور اميدم نور چشمان تو بود

                               روز و شب ها قصه بود و نبود

                                      خاطرم هر جاي قصه با تو بود

                                             رفتي و اين رسم دلداري نبود

                                                   آخر قصه نمي دانم دلت پيش كه بود

زندگي:

زندگي گل زردي است بنام ((غم))

فرياد بلندي است بنام ((آه))

مرواريد غلطاني است بنام ((اشك))

آينه شكسته اي است بنام ((دل))

                          مي رسد روزي كه بي من روزها را سر كني

                               مي رسد روزي كه مرگ مرا باور كني

                             مي رسد روزي كه تنها در كنار قبر من

                              شعرهاي كهنه ام را مو به مو از بر كني